Bana Her Şeyi Sevme Hakkı Verdiler, Ben Yine de Hiçbir Şeyi Sevmedim

Okeyi sevmem, batağı sevmem, kendini komik zanneden kızları sevmem, erkekleri umursamıyormuş gibi yapan kızları sevmem, sürekli aşık olanları sevmem, korku filmi sevmem, kalabalık ortamları sevmem, abartılı kutlamaları sevmem, çok arkadaşı olanları sevmem, sadık olmayanı sevmem, zeytin yağı sevmem, ketçap sevmem, maydonoz sevmem, roka sevmem, lahana sevmem, enginar sevmem, arabasının camını açıp müzik dinleyenleri sevmem, plajda kitap okunmasını sevmem, siyaseti sevmem, inancı yargılayanları sevmem, incir reçeli'ni sevmem hatta bu bir sır olarak kalsın ama şebnem ferah'ı da hiç sevmem.

Ama O'nu sevebildim. Bunca gıcıklık, uyuzluk ve aksilik arasından O'nu seçebildim.

Aslında O benden yazılarımla etkilenmeye başlamıştı, ben yazılarımın iyi olduğunu en çok o zaman düşünmeye başlamıştım bir de. Sonra aşık olunca yazamamaya başladım. Ne bileyim benim tarzım biraz sıkıntılı gibi. Yani yalnız kalmazsam, üzülmezsem ve sıkılmazsam yazamıyorum sanki. Hep bir hüzün olmak zorunda içten içe. Pencerem'in en eğlenceli sayılarında bile o yüzden biraz durgunluk vardır. Seven var, sevmeyen var ama bu böyle.

Velhasıl, ben artık yazamadığımı farkettim. Yani bir türlü içimden gelmiyor, ne bileyim her oturuşumda ''Ne yazacağım ki?'' diyorum cevabı ''Penceremden!'' oluyor sonra ''E kaç kere üst üste yazacaksın?'' diyorum, öyle kalıyor.

Neyse bu gibi düşünceler içerisinde blogu temelli kapatmayı bile düşündüm fakat yine O beni döndürdü.

Hep benden yazı bekliyormuş ve eğer daha çok yazarsam yazılarım çok daha fazla kişiler tarafından okunurmuş, ben aslında tahmin ettiğimden daha iyi yazıyormuşum.

E öyleyse yazmaktan başka bir şey gelmez elimizden.

Yarından itibaren tuturabildiğimizce bir düzende, belki biraz hafif bir başlangıçla yola koyuluyorum.

Penceremden gelir, sonra benim gençliğimi anlattığını umduğum bir Bukowski kitabıyla devam ederiz -henüz okumadım-. Aralarda ufak şarkılar, resimler gelir belki, güzel olur diye umuyorum.

Ve şunu da tekrar ediyim; ufak bir şey yazdığımda bile yazmayı ne kadar sevdiğimi, ne kadar özlediğimi tekrardan anlıyorum, bu çok güzel bir duygu. Ben sanırım kendimi en çok bu yazma işinde buluyorum, devam etmek en iyisi olacaktır.

İlk yazı yarın, sonrasına bakalım.

Şunu dinleyin yarına kadar : tık.