Bugün Bizi Öldürdüler

9 yaşında etrafımda kimse yokken tanıdım Fenerbahçe'yi. Babam ses tellerini koparana kadarki süreçte bana marşlar ezberletir, bir gün beni maça götüreceğini söz verirdi. İnsan bekleyince daha çok sever ya daha çok sevdim, daha çok bağlandım.

İlk kez maça gittik, olaysızdı. İkinci kez gittiğimizde bir Kocaeli maçıydı. Şampiyonluk yarışındaydık ve puan kaybetmememiz gerekiyordu. Mirkovic'in geri pasının arasına giren bilmem ne isimli futbolcu skoru eşitledi ve olanlar oldu.

Çıkışta gördüğüm şeyler anlatılır şeyler değildi. Taraftar oraya buraya saldırıyor, araba camlarını indiriyordu. Hepsinin gözleri dönmüştü. Ben hayatımda ilk kez orada jop yedim ve yanılmıyorsam 10 ya da 11 yaşlarındaydım. Gaz bombasını da salladılar ama iyi olanları da varmış ki polisin biri bizi alıp arkasına sakladı.

Ve çoğunluğa uyan diğer bir polis gelip jopu bana doğru kaldırdı. Bizi savunan polis elinden tutup uyardı. 'Yapma, çocuk işte gerek yok' diye. Babam yanımda bana bir şey olacak diye korkuyor, ben şok geçirmişim. Jop havada bekliyor. Polis tereddütler içinde yaklaşık bir dakikada indirdi jopu ve ''Neyse!'' diyip gitti.

O gün bugündür gaz olayına girmemiştik ki bugüne kısmetmiş.

Beş arkadaş Cadde'de buluştuk. Sevdamızı, hırsımızı bağırmaya gelmiştik. İlk başta beklediğimiz kadar kalabalık yoktu, sonra ne oldu ne döndü bilmiyorum ama toplanmaya başladık.

Oradan buradan yüzlerce adam geliyordu, arkayı döndük, arka taraf gözükmemeye başladık. Biz kendimizi önde sanıyorduk, öne doğru baktık orası da aynı şekilde. Neyse ki en azından sınırlar gözüküyordu.

Biraz zaman geçti ve inanılmaz bir kalabalık oldu. Önümüz, arkamız gözükmemeye başladı. Ben hayatımda bu kadar gurur duyduğum bir an daha hatırlamıyorum. Ben Türkiye'de böyle bir başkaldırış daha hatırlamıyorum.

Duygu ve gurur dolu şekilde ilerlerken taraftarların köprüye kadar yürüyelim teklifi geldi. Orada insan düşünemiyor, belki mantıksızdı ama en ufak bir taşkınlık yapılmadı.

İki tane Fenerbahçe forması olmayan adam metrobüse vurdu. Bizzat gidip uyardık ve uzaklaştırdık.

Onlarda biri polise taş atmaya çalıştı, adamın biri yere indirdi, ''Bunları yapmaya gelmedik!'' dedi.

Biz hiçbir taşkınlık yapmadık. Biz hiçbir yere vurmadık. Bizim iznimiz de vardı.

İznimizin sınırını mı aştık?

Gelip uyarsaydınız, ilk önce deneseydiniz.

Orada kundakta çocuklar, sırtlara çıkarılmış bebekler, tek başına gelmiş kadınlar vardı.

Ve gaz gelene kadar kimse geriye adım atmadı.

Burnuma yavaştan bir koku geldi ve yanımdaki kuzenime dönüp ''kokuyu duyuyor musun?'' dememle burnumun yanmaya başlaması bir oldu.

İnanılmaz bir acı, yok böyle bir şey.

Hepsi birer tane de değil, üçer beşer tane atıyorlar. Nefesimiz kesildi.

Oradan Libadiye'ye doğru nasıl çıktık hatırlamıyorum. Formamın arkasında ayak izleri, yağ izleri..

Önüme bakıyorum minnacık bebekler kucaklarda koşuyor, arkadan 70 yaşında amca nefes nefese kalmış. Arkadaşlarımı kolluyorum, görünce daha rahat koşuyorum derken bir şeyler oldu.

Nerelere vurduk, hangi sokaklardan girdik hatırlamıyorum ama nefesimin kesildiğini hissettim. Biraz durduk, tam kurtulduk derken polisler ara sokaklara da girdi.

Ah, özür dilerim terorist avındalar, tabii ki girecekler ara sokaklara!

İki üç sokak gidip bir yere sığındık. Hemen markete girdik ve olayların yatışmasını bekledik.

Sonra şükürler olsun ki yoldan geçen duyarlı vatandaşlar taksi çağırmaya başladılar ve bize de çağırdılar. Gelen taksiye tam binmiştik ki yaralı birisinin olduğunu öğrendik, mecburen onlara devrettik derken taksiler kitlenmeye başladı.

Yaklaşık yarım saat taksi bekledik. Taksi durakları telefonları açmıyor. Bakkala taksi numarası sormaya gittik ve orada birisi olayları sordu, anlattık.

''Yazıklar olsun ulan bunlara, gelin çocuklar'' deyip bizi kahvesine götürdü. Sağolsunlar bize çok yardımcı oldular. Bakkaldan yiyecek aldık, zorla para verdik. Kahvede içtiklerimizin parasını zaten almadılar. Sonra götürüp bizi bir taksiye bindirdiler ve fiyatta da bizim yerimize anlaştılar.

Taksiyle eve gelirken yolda çevirmeleri gördük. Bildiğin terorist gibi kaça kaça geldik. Taksici de ara yollardan gitti. Bu arada çeviren kişiler sivil polis ve Fenerbahçe taraftarı dolu otobüsleri çeviriyorlardı.

Şu an eve geldim ve boğazım hala yanıyor. Oradan nasıl çıktık, eve nasıl geldik bilmiyorum.

O arada aileye, sevgiliye durumu çaktırmama oyunları oynamak ta beni çok gerdi. Bir şey olmamış gibi yapıyorsun ama ayakta duracak halin yok vs vs..

İşin özü; bugün benim sevdama karıştılar, bugün beni öldürdüler.

Bundan böyle ne emineyete, ne baştakilere güvenirim.

Fenerbahçe taraftarı unutmaz, unutturmaz.

Yarın normal bir gün olmayacak, yarın her şey farklı olacak.

Bugün olan şeyler normal değildi, bugün her şey bitti.

Şimdi bizi küme mi düşürüyorlar, bizi ülkeden mi atıyorlar? Atsınlar. Gidip kombinemi alırım, takımımı sokakta da izlerim.

Bugün herkes gördü; Fenerbahçe isterse Türkiye'de hayat durur, durdurduk ta.

Bu sefer sıra bende. Ben anlatacağım çocuğuma, böyle böyle yaptık, böyle böyle ateşi yaktık diye.

Biz ateşi yakanlardandık, biz oradaydık, biz yürüdük, biz öldürüldük ama Fenerbahçe taraftarı artık uyandı. Artık uyanmalı.

Benim en büyük gururumsun Fenerbahçe, hep var ol Fenerbahçe..