Yaz -Bir Tür Kelime Oyunu-

Şu kelimelerin yanında '-açıklama-' şeysini çok seviyorum. Aslında yazı yazmayı da çok seviyorum bir de yazdan nefret ediyorum.

Efendim yaklaşık iki haftadır İstanbul'dayım ve şu yazı penceresini ilk kez açasım geldi.

Yaz hem güzel, hem kötü. Çalışılması gereken formül dolu sınavlar ve gidilmesi gereken okul yok, eyvallah. Boşluklarla dolu bir koca gün, istediğini yap, ona da eyvallah ama sorun benim yapmak istediğim çok şey olmaması.

Yani şöyle oluyor ki bu sıcakta beni evden çıkartabilecek tek bir insan var ve sadece O'nun için çıkıyorum evden. Sonrasında dışarıya çıkmam imkansız çünkü yaz evde yatmak için icat edilmiş bir mevsimdir. Buradan da yola çıkarsak sevdiceğimle haftada bir kez görüşebilme imkanımız olduğunu da hesaba katıyoruz ve haftada altı gün ben evde yatıyorum.

Belli bir noktadan sonra her şey sıkıyor ki yatmak ta sıkıyor.

Bir de sıcak ta çok sıkıyor. Şu pencereyi bile açmaya üşeniyorum. Kendi penceremi de açmaya üşeniyorum ki her sabah annem söylenerek açıyor ve gecenin bi vakti söylenerek geri kapatıyor. Yani o işi de ona bırakır, yanımda bulunun bir sürahi suyu da hesaba katarsak ben uzun zamandır sandalyemden kalkmıyorum.

Bu kadar şeyi niye yazdım? Çünkü canım sıkıldı ve çünkü -bu ne lan?- artık bloguma yazı yazmam gerekiyordu ve hatta ve hatta -huhuhuh bağlaçlara koşuyoruz- düzenli yazı yazmam gerekiyordu.

Neyse efendim yazmak güzel ama yaz hiç güzel değil. Olamsaydı mutlu olacağım yegane mevsimdir kendileri. Kışa önlem alıyorsun, kalın giyin tamam ama yazın üzerinde illa ki bir şey kalacak işte. Çıplak gezemiyorsun. Aslında gezsen çok şey farklı olacak ama imkan yok. O yüzden de yaz çok kötü, çok fena, çok üşendirici.

Bu arada yazıyı yazarken de çeşitli tanımlamalardan kaçındım ki bunu yaparken de üşendiğimi farkettim.

Okur,

Hava çok sıcak ben daha fazla yazamıyorum, affeyleyin. Kafama estikçe yazmak için söz verebilirim en azından. Tutulması olası tek söz, evet bu güzel oldu.