Abi Olmak

Öncelikle şunu berliteyim ki ''mutsuz olmak..'', ''harika bir günün ardından ders çalışmak..'' gibi sözlük ağzıyla konuşanlardan nefret ediyorum. Ben bir tanım yapacağım için böyle bir şey yazdım, beni kınamayınız.


Evet bu yazımda biraz olsun ''abi'' olgusunu anlatmaya çalışacağım, becerebilirsek ne ala

--

2000 yılı -ne garip yahu bi ara yıl 2000di- bendeniz armutun tek kardeş olduğunu farkettiği yıllara denk geliyor. Garip bir şekilde ''kardeş istiyorum beeen!'' şeklinde ortada geziyordum ve annem de sürekli şekilde ''Saçmalama Eren, bu saatten sonra mı?'' cevabını veriyordu. Sanki önceden istesem hemen olacak.

O zamanlar tabii ki hayal kurmak daha ucuz. Ben kendi kendime isim falan düşünüyordum okulda. Hiçbir zaman uzun süre bir işle uğraşabilen bir adam olamadığım için dersin ortalarında kendime hayal kurma molaları verirdim. Şimdi farkediyorum da sanırım bende fena şekilde bir dikkat dağınıklığı var. Neyse konumuz bu değil, o hayal kurma aralarında yaklaşık iki ay isim düşündüm ve sonunda Ceren'i buldum.

İsmimle inanılmaz uyumlu bir kardeşim olacaktı ve o sıralar istediğim tek şey buydu. O zamanlar moda olan hesap makineli Casio saatimde telefon defteri tarzında bir bölüm vardı. Oraya bile telefonu ''000000'' şeklinde yazıp isim kısmına ''Ceren Onur'' yazdığımı hatırlıyorum. O derece istiyordum yani, düşünün.

Sonra annem birgün gelip bana bir kardeşim olacağı müjdesini verince birden şok olmuşa döndüm. Yani tamam hayal kurunca güzeldi de eve bir kişi daha mı gelecekti? Tabii yıllarca tek çocuk büyümüş ilgi manyağı Eren'i de pek tabii korku sardı.

Sonra bebek doğdu ve üç saat yaşayıp vefat etti.

Annemin ilk defa o gün ağladığını gördüm, babam bana ilk defa o gün ''Merak etme, her şey iyi olacak.'' dedi.

Çok şaşırmıştım ve her şeyden öte bunları hep hayal ederken kardeşimin erkek olabileceğini düşünmemişim. İstediğim gibi kız olmuştu ama ölmüştü.

Sonra iki sene sonra annem tekrar bebeğimiz olacağını söyledi. Bu sefer hayal kurmaya korkar olmuştuk, ailecek tedirgin bir bekleyiş hakimdi ve sonunda tekrar bir kız çocuğu dünyaya geldi.

Kader midir nedir bilemem  ama ikisi de resmen aynıydı. Ten renklerinden, bol saçlı doğmalarına kadar..

Ceren şu an büyüdü ve okula gidiyor. Beş yaşında ''benim çocuk olduğumu unutuyorsunuz herhalde!?'' diye bize kızabilen, deli gibi kitap okuyan ve matematiği pek sevmeyen bir kardeşim var. Emin olun dünya üzerindeki en garip duygulardan birisi ''abi olmak''.

Her şeyden sakınmak isterken, O'nu sıkmamak ta istiyorsunuz. Büyüyünce bir sevgilisi olursa eğer, o zırtapozu tanımak isterken, herifi döverim diye de korkuyorsunuz. Hakimiyet kurayım derken sesinizi yükselttiğiniz için çok üzülüyorsunuz. Asık suratını görünce iyice mahvoluyorsunuz, bu sefer hoppa hadi parka götürüyorsunuz. Sıkılmanıza rağmen o küçük garip Monopoly oyununu oynuyorsunuz. Her gece çalan telefonda o gün okulda neler yaptığını öğrenip gurulanıyorsunuz. Bir de en çok; ''Benim abim bu heh'' diye arkadaşlarına sizi gururla gösterirken böbürleniyorsunuz. O'na göre dünyanın en yakışıklı abisi de sizsiniz, dünyanın en zeki abisi de.

İşte bu yüzdendir ki; abi olmak çok çok özel bir duygu ve ben aslında abi olduktan sonra daha çok şu aralarında duvar olan abi-kardeş ilişkilerini anlayamıyorum. Bir insan nasıl kardeşinden ayrı kalır? Nasıl O'nu yeteri kadar umursamaz? Nasıl aylarca görüşmeden durabilir ki?

Okulumu ilk öğrendiğimde benim için şehir dışında okumanın en zor yanıydı Ceren'siz kalmak. Bunu O'na çok belli edemesem de O'nun da bunu düşündüğünü biliyordum çünkü kardeşler hisseder ve bu da çok ayrı bir şey..

Bir de pişmanlıklar var. Her yeni yaz Ceren'le daha fazla oynama planları kuruyorum ama her yeni yaz yine yeteri kadar oynayamıyorum. Sonra o bana surat asıyor, sonra ben Sakarya'ya aklım orada kalmış şekilde gidiyorum. Arkadaşlar, dışarıda geçirilen zaman, bilgisayar derken yeteri kadar vakit ayıramıyorum, olmuyor. Düşündükçe de iyice üzülüyorum ama yine de ''O beni sever, abisini tanır'' diyerek kendimi avutmasını da biliyorum.

Sonra oturup şükrediyorum ve diyorum ki: İyi ki tutturmuşum kardeş diye ve iyi ki annem yine mız mız Eren'in zırlamalarına dayanamayıp istediğim şeyi kabul etmiş. Bir de yaz geliyor artık, söz bu sene daha çok oynayacağım Ceren'le. Yani inşallah. Gerçi oynamasam da O beni sever zaten, tanır yani. Di mi?

--

Babamla geçen son konuşmamızın ardından moralim çok fena dibe vurdu ve ben bir süre ne blog, ne twitter, ne facebook ilgilenemeyeceğim. Yazıyı konuşmadan önce yazmıştım, hiç düzeltemedim. İyi bakın kendinize..