Penceremden #19

 -Pencere açılsın.

-Arkadaş, dünya üzerinde bir duygu var, büyüdükçe büyüyor, büyüdükçe büyüyor, durduramıyoruz. Pek tabii durmasını da istemiyoruz.

-Bu eski şarkılar köşesini dalga amaçlı kullanırdık, şimdi daha çok bizden şarkılar için kullanacağım, öyle naif, munis ve Türkçe. ''Ben kıskanamıyorum abee'' diyenlere gelsin : Tık. -Sevmemişsiniz bu arada haberiniz olsun-

-Ben yine hayal kurdum ve bir insan kız arkadaşına ne kadar kötü slogan bulabilir diye kendi kendime sorarken, kız arkadaşının adı Mine olan bir çocuk belirdi gözümün önünde ve şöyle dedi : ''She is mine''. Çok kötü hayaller kurduğumu söylemiştim keh keh

-Bugün sınava gittim. Öyle çizdik bir şeyler çıktık. Minibüse bindiğimde yan tarafa baktım. Bir kadın oturuyor ve yanında da çanta. Herhalde biri gelecek diye bekliyorum ve ayaktayım. Yolun yarısına kadar bu şekilde gittik, ses çıkaran kızan olmadı. Ben de yüzüne bile bakmadım, nasıl bir şey, kimdir falan. Tam benim ineceğim duraktan iki durak önce ayağa kalktı ve yanımdaki çocuğa şöyle dedi :''Belediye durağında ineceğimi söyler misin?''. Yüzüne bi baktım ki ''Pii Allah'' demem bir oldu. Süslenmiş, koluna valizini almış bakıyor. Bütün yol boyu tek başına oturmuş dişimiz, çok narin. Bir de ineceği durağı çocuğa söyletiyor ki sesini duymasın minibüs, çok naif bir sesi var, duyan aşık oluyor. Asıl gerizekalılık durağı söyle dediği çocuğun aslında. ''Eheh tabi'' dedikten sonra hemen söyledi herif. Sonra da inerken kıza bakıyor. Bak bak ne hayaller peşinde? Vallahi yine sinirlendim.

-Ben küçükken çok meraklı bir çocuktum büyüyünce bi halt olamadım ama olsun meraklıydım yani, tam bir araştırmacı ruh, tilki. Neyse anneme şimdi düşününce çok güldüğüm sorular ben de sordum tabii. Kadına da yazık, babadan biraz çekiniyoruz diye her şeyi O'na soruyoruz. Bir gün ''Okey''i sordum. Bir reklam vardı hatırlarsınız elinde sepetle geçen adam ''Okeeeey'' diye bağırırdı. Ben bayağı küçüğüm yani annemin öyle beni karşısına alıp mantıklı şeyler anlatabileceği yaşlar değil. ''İlaç oğlum ilaç, boşver sen'' demişti ama hiç gülmemişti. Öyle inandık yıllarca da anne sen ilaç diyordun buna?.. Neyse heheh.

-Bir de babama ''Şap ne baba yeaa'' diye sormuştum. Babama sorduğuma göre büyüdüm demektir. Babam onu anlatmıştı işte ama şimdi size burada anlatamiyeceğim. Benim ne kadar patavatsız bir adam olduğumu anlayın diye yazdım.

-Yine ben küçükken ''Cansever'' adlı şarkıcıdan çok korkuyordum. Allah'ım öyle böyle değil! O televizyona çıkıp kısa saçlarıyla bana baktıkça ağlardım, net hatırlıyorum. Zaten benim canım ailemde her bebeğin korktuğu garip bir insan oluyor. Ceren de Feridun Düzağaç'ın ''F.D.'' şarkısını duyunca yıllarca dayak yemiş gibi ağlardı mesela. Ben de O'nu izleyip gülme krizine girerdim. Hayır Feridun Düzağaç ile bir konuşma fırsatı olsa O'na bakıp uyuyacak haberi yok. Bu arada '-dim' ekleri kullanmaya başladık yahu, ne çabuk büyüdü bizimki? Dokuz olmuş resmen.

-Ben bi aralar hala daha küçükken -yazar artık bir konu buldu ve affetmiyor, oradan devam- incire de ''zenci'' dermişim mesela. Irkçı bir pislikmişim küçükken, kimseler beni sevmezmiş. Ceren de kediye ''Patato'' derdi mesela. Ne demek ulan ''Patato''? Tam ruh hastası kardeşleriz, net. Tabii bakınca ben daha mantıklıyım en azından uyum var biraz.

-Kardeş olaylarına girmişken en illet olduğum noktaya da değinmeden olmaz : ''Kardeş kıyaslamaca''. Bizim büyüklerin oynamaktan en zevk aldığı oyun. ''Eren uyanınca hiç ses çıkarmazdı, öyle bi köşede otururdu bu çok fena'', ''Eren'in matematiği çok iyiydi, bunda biraz istek yok sanırım''. İşin sonu kim daha zekiye falan gidecek ki aramızı açacaklar ondan korkuyorum çünkü belli yani cevap -kardeş büyür, kıskançlıklar başlar-.

-Bu arada matematik demişken, babamın matematiği hakikaten saygı duyulacak düzeyde, nasıl hatırlıyor o şeyleri bilmiyorum. Zaten bahsetmiştim bir kere aradığı telefonu bir daha unutmuyor diye. Neyse matematiği çok sever ve matematik sevmeyeni de sevmez, öyle bir adam. Beni de öyle bir şartlandırmış ki çocukken sadece matematikle uğraşırdım ki sağolsun büyüyünce işimize yaradı, işin 'fen' kısmıyla uğraşmadan bir şeyler başardık. Benim de çocukluktan beri en sevdiğim ders matematiktir hala daha da öyle falan filan ama Ceren sevmiyor. Resmen sevmiyor, kız yazmayı, çizmeyi seviyor. Babam bu durumu bir türlü kabullenemedi. Zorla problem çözdürüp, kendi kendine sinirlendikten sonra biraz zaman geçince : ''Matematik önemli kızım, hayatının her anında çıkacak karşına'' der ve anneme döner : ''Eren'in ne iyiydi yaa?'' diye sitem edip gazetesini okur, iki senedir hiç değişmedi. Bak anlatınca yine güldüm hahah.

-Kapatırken Led Zeppelin'den Kashmir çalıyorum, fena çalıyorum : Tık.

-Ayrıca yeter fizy'i açın, tamam bir şey demek yok.

-O'na 6 var.

-Pencere kapansın.

-Saygı benden.