Koşun! Şu Malum 'Neden' Sorusunun Cevabını Buldum

Ben blogu ne zaman açtım hatırlamıyorum ama açtığımdan beri tutturdum bir ''Neden?'' sorusuna. Çok soruyorsunuz dedim, boşa soruyorsunuz dedim. Bu cevap siz görmeden geliyor, sormaya gerek yok, boşa kendini yoruyorsunuz dedim.

Sonra bazı kesimler dedi ki peki O, gittikten sonra ''Neden'' diye sorunca ne olacak? O zaman ''Neden'' diye soruyorsanız O aslında tahmin ettiğiniz O değildir dedim.

Size bir sır vereyim, hayatımda hiç kendimi bu kadar haklı hissetmemiştim çünkü hayat bana 'Neden?' sorusunun cevabını verdi, hem de tam savunduğum gibi sormazken verdi.

He bir de hep yaptığı şeyi yaptı. 'Büyük konuşma arkadaşım' dedi bana bir kere daha.

-''Ben belli bir dönem arkadaş olarak geçirmeden kimseden hoşlanamam''Hmm
-''Ben öyle bir iki buluşmada bu işleri rayına oturtamam'' Hıı Hıı
-''Aşık olmak çok zor!'' Eveet
-''Amaaan benim gibi adamı kim sevecek?'' Emin misin?
-''Bi insan nasıl hep sadece bir insanı düşünebiliyor yahu? Çok saçma'' Öyle mi?
-''Bu kadar da kıskançlık olmaz, bunalmıyor musun sen bu kızdan?'' Bak başına gelir, büyük konuşma

Lan hayat! Tamam yine haklısın be arkadaş, heh tamam. Dediğim her şeyi ne de güzel getirdin karşıma? Ne de güzel sundun önüme de bana bir tek kabul etmek kaldı çünkü ben hiçbir şeyi bu kadar kabul etmek istememiştim.

Şimdi görüyorum ki,

O karşınıza hiç beklemediğiniz anda, hiç beklemediğiniz bir şekilde çıkıyor. İlk andan içinizde bir şeyler oluyor, öyle ''bi bakalım olmazsa arkadaş oluruz'' gibi bir lüksünüz yok onlar dizilerde mevcut, aç izle. Bu işin sonunun hayır olduğunu hiç bu kadar çok bilmiyorsun ama yine de en fazla olmayacağından korktuğun kişi O oluyor. Sürekli kendinle konuşma halindesin, sürekli kendine bir şeyler itiraf ediyorsun ve sonunda edecek bir şey kalmıyor.

Hoşgeldin!

Cevabı buldun, yavaş yavaş ulaştın yani, bak bakayım neymiş?

Hoşlandın -Seviyorumun korkak hali-
Sevdin
Evet, aşık oldun, hadi hayırlısı.

Soracak soru, alacak cevap kalmadı. Ben zaten demiştim bilmediğin cevaba soru mu sorulur?

Benim için beş harflidir, senin için yedi. Benim için gülüşü önemlidir, senin için bakışı.

İşin garibi, hiçbir şey bu kadar ''akışına bırakmalı'' tanımına uymuyor. Öte yandan başka hiçbir şey de ''akışına uymayacak kadar garip'' tanımıyla hareket etmiyor. Tam bir kargaşa.

Sonuda garip bir ''sızılı mutluluk'' elde ediyorsunuz. Sanki gün geçtikçe daha fazla acıtıyor ama sanki bu acı diğer bildiklerinizden farklı.

Hiçbir yazımda böyle saçma cümleler kurmamıştım çünkü ben hiç bunun cevabını anlatmaya çalışmamıştım.

Şimdi bu yazıyı bazıları çok sevecek, bazıları da ''ne diyor lan bu?'' diyecek.

Hayat böyle zaten.

Bazıları mutludur, bazıları değil.
Bazıları aşık, bazıları değil.

Hep bazıları olmanız dileğiyle.. Eğer bazılarıysanız da hemen bazıları olmaya bakın. Hayat bazılarına güzel. Dünya bazıları için dönüyor.

Yazı sonlarında şarkı paylaşmayı sevmem ama şunu bi dinleyin : TIK